Gewoon Gerda

Hoewel het feestje en de heerlijke high tea gisteren alleen voor genodigden was, puilde het gezellige, intieme zaaltje van de Elzentuin, bijna uit van de dames en een enkele heer, die Gerda een warm hart toedragen. Vooral dames zo viel mij op, want Gerda heeft een rijk sociaal leven met een grote club vriendinnen, waarvan ik er één ben. Wat we gisteren als vriendinnen allemaal gemeen hadden, we gunden haar deze middag van adoratie en mooie woorden van harte. Haar uitgever, Monique Boltje, hoofdredacteur van Uitgeverij Kok, had alles uit de kast gehaald om maar te benadrukken hoe zeer iedereen haar bewondert. Haar honderdste boek 'Onrustig hart' werd gepresenteerd en ze kreeg een heuse glossy getiteld 'Gewoon Gerda'.

Ook de gemeente Oud-Beijerland eerde haar bekende burger. Ridder werd ze al na het schrijven van haar 77ste boek, dus werd het nu de gemeentelijk Erepenning. Zij ontving die uit handen van burgemeester Klaas Tigelaar. Tigelaar: 'Haar betekenis en verdiensten voor de samenleving op cultureel gebied, vanwege haar vele romans, waarin de historie van de streek en Oud-Beijerland zo treffend naar voren komt, waren voor het college van burgemeester en wethouders reden om de erepenning toe te kennen. Dat betekent dat de naam van Gerda van Wageningen wordt bijgeschreven in het officiële 'Ereboek der gemeente Oud-Beijerland, vermeldende de door het gemeentebestuur toegekende onderscheidingen.'

Haar honderdste boek 'Onrustig hart' gaat over de suikerfabriek die in 1902 in Oud-Beijerland werd gebouwd. Over de overlast, maar ook over de arbeidskansen die de fabriek met zich mee bracht. Aan schrijven van een boek gaat altijd veel onderzoek vooraf. Gerda doet veel onderzoek in archieven en documentatiecentra en leest standaardwerken door uit de periode waarin haar boek zich moet gaan afspelen. In de jaren '80 sprak ze ook met veel ouderen die rond 1900 het levenslicht zagen. Ook voor haar trilogiën over verpleegsters, dokters en reders uit die periode pleegde zij gedegen research en sprak met mensen over hun beroep en werkwijze. Zij wisselt de streekroman af met de historische en de hedendaagse roman, waarin zij weer onderscheid maakt door er thema's aan te verbinden.

Uit handen van redacteur Monique Boltje kreeg zij ook het eerste exemplaar van haar glossy 'Gewoon Gerda' uitgereikt. Daarin krijgt de lezer een inkijkje in het persoonlijk leven van de jubilerende auteur. Foto's gemaakt in haar werkkamer waar ze zich trouw en gedisciplineerd elke ochtend bevindt om aan haar manuscript te werken. Rond zes uur staat ze op, gaat onder de douche, laat haar hondje uit en ontbijt. Vanaf half acht zit ze dan achter haar PC en rammelt er gezellige op los. Wij vriendinnen weten dat ook. Van ons geen telefoontje of bezoek in de ochtend, geen mail die wordt beantwoord. Rond het middaguur wanneer haar maag gaat rammelen, heeft ze weer een stuk aan haar verhaal gebreid en wordt het tijd om zich met andere zaken bezig te houden. In haar glossy krijgt de lezer een indruk wat haar allemaal bezig houdt. Golfen op de golfbaan in Numansdorp, bezoekjes aan haar twee zoons en heerlijk lunchen met haar vriendinnen. Wanneer wij samen lunchen, knopen we daar bij mooi weer een wandeling aan vast. Gerda is zoals je dat noemt 'een vogelaar'. Ze heeft dure kijkers zodat je bij de leperaars het gevangen visje naar binnen ziet glijden. Het is een feestje om met haar de natuur in te gaan, want ze weet werkelijk heel veel te vertellen over alle vogels die we op dat moment ontwaren.

Iedere bezoeker kreeg tijdens die feestlijke middag een boek en een glossy, hetgeen voor Gerda betekende dat er zich lange rijen naast haar stoel formeerde die allemaal een hartelijk woord en een handtekening in hun boek kregen. Na dit feestje is alle drukte rondom haar nog niet afgelopen, de Volkskrant repte er met maar liefst drie pagina's over, en ook het AD/RD besteedde er aandacht aan, de Telegraaf komt van de week, evenals optredens in een ochtend koffieprogramma, Hart van Nederland bij SBS 6 en op de reservebank bij Pauw en Witteman. Ze laat het gelaten over zich heen komen, want eigenlijk is ze het liefst in alle stilte aan het werk. Maar ze heeft wel door dat er geen ontkomen aan is nu.

De middag werd verder nog opgeluisterd door een 25 man/vrouw sterke afvaardiging van het Oud-Beijerlandse Pop-Upkoor en een kleine lezing over de suikerfabriek door Pieter Jan in 't Veld van de Historische Vereniging Oud-Beijerland, het onderwerp van haar laatste boek....laatste boek? Uit betrouwbare bron weet ik dat er inmiddels al weer drie klaarliggen om gedrukt te worden. Kijk, wie zo voor uit werkt kan het lijden om volgende week samen met mij via de Stichting Samenleving Oud-Beijerland een busreisje naar Assen te aanvaarden. Gaan we lekker de grote China tentoonstelling bekijken, die, wie zal het zeggen, nog eens als onderwerp terugkomt in een van haar boeken!