Verloren been redding tijdens Watersnoodramp 1953

Bij het herdenkingsmonument aan de Korte Boomweg in Numansdorp wordt op zaterdag 1 februari de Watersnoodramp herdacht. In de nacht van 1 februari 1953 verdronken in Numansdorp 56 mensen. Voor het Hoeksche Waard Magazine interviewde ik de familie Van Rij (middelste collage) die vrij eenzaam helemaal achterin aan het water op de Ambachtsheerlijkheid woont. Arie van Rij was er in zijn werkend leven opzichter en uit erkentelijkheid mocht hij er met zijn vrouw blijven wonen . Hoewel het echtpaar al behoorlijk 'senior' is, vinden zij het nog steeds heerlijk om zo aan het einde van de bewoonde wereld te leven. Altijd weer als de Watersnood zo omstreeks eind januari weer in het nieuws komt om de herdenkingen aan te kondigen, moet ik denken aan het bizarre verhaal van Arie van Rij. Eind januari in 1953 was hij op het land aan het werk toen er plotseling van een machine een band brak, wegsprong en met kracht zijn been amputeerde. Het was toen nog niet de tijd van de mobieltjes en de Ambachtsheerlijkheid waarop eigenlijk niemand mocht komen, was hectare groot en heel eenzaam. Arie hield met zijn handen zijn 'stomp' bijeen zodat hij niet zou doodbloeden. Een van de arbeiders heeft uiteindelijk op een van de boerderijen die op de heerlijkheid staan, een ambulance kunnen bellen. Met loeiende sirene werd Arie afgevoerd. Niet veel later lag hij in het ziekenhuis. Tijdens zijn periode in het ziekenhuis voltrok zich in Zeeland en op de Zuid-Hollandse eilanden de Watersnoodramp. De dijken braken door en de arbeiders waarmee Arie van Rij tot voor kort op de Ambachtsheerlijkheid aan het werk was, werden door het water verzwolgen en verdronken, soms hele gezinnen. Volgens Arie is zijn afgerukte been dus altijd zijn redding geweest. Wanneer hij en zijn vrouw niet in het ziekenhuis hadden gezeten, zou ook de familie Van Rij ongetwijfeld zijn verdronken. Op de onderste collage de woning van de familie van Rij. Wanneer je je aan het begin van de Ambachtsheerlijkheid aan het hek meldt door op een bel te drukken, doet mevrouw Van Rij ergens in de middle of nowhere het hek open en moet je vervolgens nog kilometers de polder doorrijden om bij hun huis te komen. Maar eenmaal daar opent zich een juweel van een uitzicht. Ik hoop altijd dat het deze lieve schatten van mensen goed gaat, daar zo helemaal alleen in de polder van iedereen verlaten. Aan de andere kant houden zij zoveel van dit prachtige natuurgebied dat je ze er zeker niet zomaar moet weghalen. Oude bomen moet je niet verplanten. Nu zullen jullie je afvragen, net als ik overigens tijdens het interview, waar het been van Arie was gebleven. Dat heeft men later teruggevonden en is destijds evenals Arie snel afgevoerd.